سلام ...

هنوزم نمی دونم که دارم کار درستی می کنم یا نه ، چون می خوام یه رازی رو بگم . ولی آره یا نه ... می نویسمش . چون داره باورم میشه  این کاری که دارم می کنم درسته . البته هنوز یادم نرفته زمانی رو که اگه مطلبی مثل مطلب زیر رو می خوندم می گفتم : خرافاته ... ، یا اینکه : حتمآ زیادی شام خورده که از این خوابا می بینه ... یا :...

خلاصه شما هر جوری می خوای فکر کنی مختاری ولی من اعتقاد دارم ... به خیلی چیزا ... که باور این مطلب رو برام آسون کرده ... حتی مثل خوردن یه لیوان آب یخ توی گرمای تابستون . اعتقاد دارم ...

خیلی حرف زدم !!! ولی اصل مطلب اینه :

آقا (استاد صمدی آملی) توی یکی از جلساتشون تعریف کردن از قول یه بنده خدایی ، اون بنده خدا توی یکی از شبهایی که در اعتکاف بودند حافظ میاد به خوابش و  میگه که به یکی از غزل های دیوانش یک بیت در عالم برزخ اضافه کرده  و خواست که این بیت رو به دیوانش اضافه کنند .اون بیت اینه :

     زهرا رسد به فریاد ، گر خود به سان عباس                            مولا به بر بخواند هنگامه شهادت

خیلی برام جالب بود و فهمیدم که حافظ در عالم برزخ چه چیزها که ندیده ... که این بیت زیبا رو به شعر زیر اضافه کرد .

ادامه مطلب

این مناجات رو حتمآ بخونید ؛ و حس کنید که تواضع و ادب در محضر خداوند یعنی چه ...! این مناجات رو بخونیم تا شاید کمی به این فکر باشیم که اونها کجا بودند و کجا هستند و ما کجا هستیم و کجا خواهیم بود ...!!!!!؟

خدايا! هدايتم كن! زيرا مي‏دانم كه گمراهي چه بلاي خطرناكي است.
خدايا! هدايتم كن! زيرا مي‏دانم كه گمراهي چه بلاي خطرناكي است.
خدايا! هدايتم كن! كه ظلم نكنم، زيرا مي‏دانم كه ظلم چه گناه نابخشودني است.
خدايا! نگذار دروغ بگويم، زيرا دروغ ظلم كثيفي است.

خدايا! محتاجم مكن كه تهمت به كسي بزنم، زيرا تهمت، خيانت ظالمانه‏اي است.
خدايا! ارشادم كن كه بي‏انصافي نكنم، زيرا كسي كه انصاف ندارد شرف ندارد.
خدايا! راهنمايم باش تا حق كسي را ضايع نكنم، كه بي‏احترامي به يك انسان، همانا كفر خداي بزرگ است.
خدايا! مرا از بلاي غرور و خودخواهي نجات ده، تا حقايق وجود را ببينم و جمال زيباي تو را مشاهده كنم.

خدايا! پستي دنيا و ناپايداري روزگار را هميشه در نظرم جلوه‏گرساز، تا فريب زرق و برق عالم خاكي، مرا از ياد تو دور نكند.
خدايا! من كوچكم، ضعيفم، ناچيزم، پركاهي در مقابل توفان‏ها هستم، به من ديده‏اي عبرت‏بين ده، تا ناچيزي خود را ببينم و عظمت و جلال تو را براستي بفهمم و به درستي تسبيح كنم.
خدايا! دلم از ظلم و ستم گرفته است، تو را به عدالتت سوگند مي‏دهم كه مرا در زمره ستمگران و ظالمان قرار ندهي.

خدايا! مي‏خواهم فقيري بي‏‏نياز باشم، كه جاذبه‏هاي مادي زندگي، مرا از زيبايي و عظمت تو غافل نگرداند.
خدايا! خوش دارم گمنام و تنها باشم، تا در غوغاي كشمكش‏هاي پوچ مدفون نشوم.
خدايا! دردمندم، روحم از شدت درد مي‏سوزد، قلبم مي‏جوشد، احساسم شعله مي‏كشد، و بندبند وجودم از شدت درد صيحه مي‏زند، تو مرا در بستر مرگ آسايش بخش.

خسته‌‏ام، پير شده‏ام، دل‏شكسته‏ام، نااميدم، ديگر آرزويي ندارم، احساس مي‏كنم كه اين دنيا ديگر جاي من نيست، با همه وداع مي‏كنم، و مي‏خواهم فقط با خداي خود تنها باشم.

خدايا! به سوي تو مي‏آيم، از عالم و عالميان مي‏گريزم، تو مرا در جوار رحمت خود سكني ده.

شهید دکتر مصطفی چمران

ادامه مطلب

چند روزی می شه .... چند روزی میشه که نمی تونم از فکر این الهی ها بیرون بیام .دیگه نمیشه ساکت نشست ! الهی ... الهی ... الهی ...

الهي...!دل خوشم که الهي مي گويم !

الهی ...! به حق خودت حضورم ده و به جمال آفتاب آفرينت نورم ده ...!

الهی ...! به رحمت رحمانیه ات نطقم دادی ، به رحمت رحیمیه ات سکوتم ده ....

الهي...! تو پاک آفريدي ... ما آلوده کرديم !

الهي... !راز دل نهفتن دشوار است و گفتن دشوارتر...!

الهي...! رجب  بگذشت و ما از خود نگذشتيم ، تو از ما بگذر ...!

الهی ...! استغفار خواستن غفران توست ، با خاطره گناه چه کنیم ؟

الهی ...! چه باید کرد که گناه فراموش شود ، وگرنه با یاد گناه اگر برانی شرمنده و اگر نوازی شرمنده ترم ...!

مهر خوبان دل و دین از همه بی پروا  برد                                  رخ شطرنج نبرد آنچه رخ زیبا برد

تو مپندار که مجنون سر خود مجنون گشت                     از سمک تا به سمایش کشش لیلا برد

من به سر چشمه خورشید نه خود بردم ره                              ذره ای بودم و مهر تو مرا بالا برد

من خس بی سر و پایم که به سیل افتادم                         او که می رفت مرا هم به لب دریا برد

جام صهبا ز کجا بود و دست که بود                                      که در این بزم بگردید و دل شدا برد

خم ابروی تو بود و کف مینوی تو بود                           که به یک جلوه ز من نام و نشان یکجا برد

خودت آموختی ام مهر و خودت سوختی ام                            با برافروخته رویی که قرار از ما برد

همه یاران به سر راه تو بودیم ولی                                       خم ابروت مرا دید و ز من یغما برد

همه دل باخته بودیم و هراسان که غمت                             همه پشت سر انداخت مرا تنها برد

حضرت علامه طباطبایی

ادامه مطلب

ادامه مطلب